Dokumentuję niebezpieczne szlaki migracyjne. Niebezpieczne nie dla mnie. Grecja, hiszpańsko-marokańskie pogranicze, Wyspy Kanaryjskie, Bałkany. Nie spodziewałem się, że przyjdzie mi dokumentować ludzkie dramaty na polsko-białoruskiej granicy. To dla mnie najtrudniejsze.
Irak: Amal, która nie traci nadziei. Widziała znęcanie się nad zwierzętami, uciekła przed wojną w Syrii. Dziś walczy o prawa zwierząt w Iraku i zakłada hotel dla psów i kotów.
Ci, którzy tam trafiają, nigdy niepowinni się tam znaleźć. Poznajcie polskie Guantanamo.
Nie planowałem tego, że będę fotografem, dokumentalistą. Zawsze marzyłem o tym, by zajmować się prawami człowieka. Byłem dziwnym nastolatkiem, wychowanym na filmach i telewizji. Doskonale pamiętam moment w liceum, gdy nauczyciel na korepetycjach z WOS-u pokazał mi jeden z raportów Amnesty International.
Reportaż niezwykły. Historia ludzi, nie tylko uchodźców i uchodźczyń, ale człowieka w ogóle. Wielokulturowej Sycylii od podszewki. Jej widoki, smaki i zapachy. Sentymentalny Mikołajewski i ironiczny Smoleński. Oto „Czerwony śnieg na Etnie”
Litwa dostała 43 miliony euro z Unii Europejskiej, żeby utrzymać w swoim kraju uchodźców i uchodźczynie w ośrodkach zamkniętych. Czyli otrzymała pieniądze, żeby móc w obozach łamać prawa człowieka
Odcinki granicy polsko-białoruskiej, wzdłuż których stoi mur, nie są tak pilnie strzeżone. Sama zapora budzi śmiech mieszkańców:
– To niepotrzebne jest! – mówi mieszkanka Wojnówki – Oni i tak przechodzą.
Dopytuję ją, czy boi się tych „onych” – uchodźców.
– Na początku wszyscy się bali, ale potem się przyzwyczailiśmy. Okazało się, że nie ma się co ich bać. Oni nikomu krzywdy nie zrobią.
Nazywam się Nasratullah Taban. Zanim talibowie przejęli władzę w Afganistanie, przez sześć lat pracowałem w Kabulu jako dziennikarz, relacjonując wiadomości z Azji Centralnej, Afganistanu i Rosji. Teraz próbuję odnaleźć swoją drogę w Polsce. W końcu życie w Europie jest trochę inne niż życie w Afganistanie
Dla osób, które wyruszają w najtrudniejszą, bo przymusową podróż, telefon to często najważniejszy przedmiot, a możliwość kontaktu z osobami bliskimi i tymi, które mogą im pomóc, to najważniejsza rzecz, która umożliwia przetrwanie.
Kilka dni temu wzięłam na stopa dwóch chłopców. No dobra, młodych mężczyzn, mają po 19 lat. Jeden z nich był z Wojsk Obrony Terytorialnej. Nigdy nie widział uchodźcy. Nie uczestniczył w wywózkach, pushbackach. Na pytanie „co zrobisz, kiedy zobaczysz w lesie rodzinę uchodźczą?”, odparł „zadzwonię po Straż Graniczną”.